Dat raakt ietsje dieper.

Toen Michael Jackson de pijp uit ging, excuustruus voor de woordkeus, was ik niet echt geschokt maar wel onder de indruk. Ik herinnerde me plots dingen van vroeger; dat mijn broertje met zijn cassettebandjes in de weer was, want hij draaide Michael Jackson veel meer dan ik. Terwijl ik bezig was met Madonna en Wham en de Dolly Dots bewoog hij op Thriller en Beat It.

Vandaag las ik dat Ria Brieffies is overleden. Daar kreeg ik dus wel kippenvel van. Even was ik er stil van. Deze mevrouw werd namelijk vroeger, heel vroeger, op de basisschool elke dag zowat geplaybackt. Door mij. Met vijf andere fanatieke vriendinnen stonden we steevast tijdens pauzes op het schoolplein keihard mee te bleren zingen met 'Love Me Just A Littlebit More.' En ik was Ria. Dat was ik gewoon.

Potverdorie zeg. Ria dood. Ik vind het nogal wat. Zomaar een DollyDot weg. Ook al traden ze niet meer op, behalve dan die keer dat ze een paar comeback concerten planden en een oude jeugdvriendin me (toen nog via Hyves) benaderde om een reunie op te zetten. Uiteindelijk zag ik twee vriendinnen van toen pas na twintig jaar weer terug. Een jeugdvriendin zag en sprak ik nog regelmatig via mijn werk, eentje was hoogzwanger en moest rond die tijd bevallen en de andere jeugdvriendin was spoorloos. Met z'n viertjes zongen we luidkeels mee met alle liedjes, dansten we erop los. Het was als vanouds. Wat was het bijzonder allemaal. Toen de DollyDots uiteindelijk echt het podium afliepen met familie pinkten we tranen weg. Een stukje jeugd. Persoonlijke geschiedenis. Sentiment.

Ik ben er nog steeds een beetje stil van. Ik kan er niets aan doen. KLIK.

Lees ook:
IK ben hier.Deel 5.
Reunie, Reunie.