Toen mijn ex collega, met dezelfde naam, net bevallen was, kreeg ze de schrik van haar leven. Haar kindje was geboren met het syndroom van down. Haar wereld stortte in. Ze bleef daardoor wat langer thuis, kreeg hulp en langzaam begon zij te wennen aan het idee dat haar dochtertje deze aandoening had. Hoe zij daarmee omging heeft me altijd diep bewonderd. Ze schreef haar dochtertje gewoon in bij het kinderdagverblijf, en vertelde iedereen die er, in haar ogen, vreemd mee omging zonder blikken of blozen dat dit een kind was met het syndroom van up!
Gisteren was ik op het spuiplein, Den Haag, in verband met een festival, en bekeek de tentoonstelling van
De Upside van Down. Een week ervoor bladerden P. en ik in het enorme grote boek dat in de boekwinkel lag, met prachtige portretten van kinderen met het syndroom van down. Op de site kan ik niet goed terugvinden of de tentoonstelling verder reist, maar mocht je in de gelegenheid zijn, raad ik je aan te kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten