Soort van kriebels in je buik.

Toen ik afgelopen zondagmiddag stond te wachten bij de ingang van parkpop, want #filosoof zou ons kaartjes geven om backstage te kunnen, voelde ik heel langzaam iets borrelen. Een soort van opwinding. Een langzame opborreling van uitermate genieten in het kwadraat. Toen #filosoof de kaartjes aan ons gaf, en we door de ingang naar binnen liepen, de muziek door luide boxen kwam en de zon op onze gezichten scheen, kreeg ik gewoon goeie kriebels in mijn buik.

'Hebben jullie dat nou ook?' vroeg ik.

De twee mannen schudden hun hoofd. Of #CultureS haar hoofd schudde kan ik me even niet meer herinneren. Nee, zij hadden er geen last van. Daar fronste ik even mijn wenkbrauwen van. Hoe kon dat dan?

Het voelde als kinderlijke spanning. Als een soort van nervositeit maar dan omdat je niet wist hoe het ging zijn, maar wel graag heul snel heen wilde om te zien en te ontdekken hoe het dan wel zou worden.

het wow effect @parkpop 2009.

Hoe kon het dat ik dat wel voelde en zij niet? Waar lag dat aan? Is het iets dat sommige mensen nooit kwijtraken of zijn er mensen die het nooit gekend hebben? Heb jij dat ook? Of niet?