'En jij bent dus mijn stiefmoeder.' ratelde P.(bijna 7 jr.) een tijdje geleden terwijl ze ondertussen hele andere dingen aan het doen was. Het was dat ik geen hap nam van een boterham of een slok uit mijn koffiemok anders had ik me goed verslikt.
Stiefmoeder? Dat klonk als een slecht sprookje!
Misschien begin ik me nu pas, na ruim twee maanden samenwonen en daarvoor elk weekend in elkaars gezelschap, te beseffen dat ik inderdaad een soort van stiefmoederrol vervul. Dat is nogal wat. Dat is me nogal heul veul wat. En wat is die rol dan precies? Ik raak er soms een beetje van in de war.
Toen het moederdag was voelde ik me aangesproken. Verdrietig. Waarom die vrouwen geen extra aandacht geven die andermans kinderen opvoeden? Kinderdagverblijfleidsters, de oppas en andere vrouwen die zorg dragen voor andermans kind? Waar bleven die rozen, zelfgemaakte werkjes en andere aandacht? Je viert moederdag, logisch, als je moeder bent en vaderdag als je vader bent. Maar de stiefmoeder dan? Ik voelde me ergens vallen tussen wal en het schip.
Wist je dat er een stichting bestaat voor stiefmoeders? Ik was op zoek naar hele andere soort stichtingen, omdat nou ja, dat verhaal vertel ik later nog weleens. Als je op de website komt staat er: Welkom stiefmoeder! Nou, oke. hallo terug. Ik begon wat te lezen en te lezen en knikte, en knikte nog eens, en mompelde: ja, dat herken ik ook!
En toen las ik dat op 18 april dit jaar stiefmoederdag geweest was. Toen ik dat las was dat echt even balen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten