Het was zaterdagmiddag toen de moeder van Anne- Sophie geheel wankel aan het randje van het hockeyveld stond.
Ze keek bedremmeld van haar net nieuwe naaldhakken naar het modderige graslijntje. Anne-Sophie was nergens te bekennen. Of toch wel. Daar ergens aan de andere kant van het veld spotte ze haar dochter in een blauw tenue.
Eigenlijk had ze helemaal geen zin om hier te zijn. Er liepen vaders rond met flesjes bier, de moeder van Jasper en Jeroen riep continue dat Jasper en Jeroen moesten luisteren en haar buurmeisje Nicoline stond zichzelf weg te vreten achter
een suikerspinkarretje. De zoetigheid kwam haar tegemoet toen ze met haar Jeep Wrangler het industrieterrein was op gereden.
Ze tiptapte langs de zijlijn naar de overkant van het veld, zwaaide naar Anne-Sophie en stak verveeld een sigaret op.
' Mevrouw, u mag hier niet roken.'
Ze keek achterom waar de moeder van Lisanne stond en met licht afkeurende blik haar ogen van haar rode naaldhakken naar haar rok en truitje liet gaan in een snelle keuring en ze kon het verkeerd hebben maar zoals de moeder van Lisanne keek was het niet goed.
'Niet roken? Schat, ik sta toch buiten?'
Er werd ineens iets omgeroepen. Ze kon het amper verstaan. Het leek net alsof de moeder van Lorelei een ballon had ingeslikt. Met een ontzettend hoge stem werd de halve finale aangekondigd. Ze keek op haar horloge, drukte haar sigaret uit en bedacht zich dat deze hockeywedstrijd van dochterlief helemaal niet uitkwam. Ze zocht in haar handtasje en vond haar telefoon.
' Ja, dag, met Anne-Marie, ja, hallo, zeg, ik geloof dat ik die afspraak van vanmiddag moet verzetten. --- ' ja, ik zit hier op het hockeyveld en helaas zit mijn dochter in de finale. Ik bel je wel voor een nieuwe afspraak, joh. Ja, en dan doen we gewoon de hele metamorfose. Hoe zit je dan volgende week?'
' Mama, mama! We hebben gewonnen!' riep een enthousiaste Anne-Sophie toen ze met zilverkleurige beker in haar handen naar moeder rende. Moeder keek met frons op haar gelaat naar het foeilelijke kreng van een beker. ' Het is een wisselbeker!'
Ze trok haar wenkbrauwen op.
'Oh? Een wisselbeker? Nou, da's helemaal mooi. Kan ie daarna weer naar een ander toe.'
