Wit.

The Way I Am.

I WAS SUPPOSED TO STITCH A CHICKEN.

HERKEN JE DAT,

de verbazing die je weleens hebt terwijl je aan het dromen bent,
dat je ineens bijna tegen jezelf zegt: Ja, hallo! Waarom ben ik nu hier?

Het was er zo wit. De muren, de vloer, de lakens, de lampen. Alles was zo helder wit, dat het bijna zeer deed aan m'n ogen. Ik keek om me heen. Keek naar mijn eigen kleding. Ik droeg een lange witte jas. En ja, ik dacht, terwijl ik droomde:

'Hallo! Wat doe ik hier?'

Het leek een ziekenhuisruimte. Geen operatieruimte, maar een ruimte voor leerlingen om te oefenen.

Ik keek naar mijn ene hand. Ik hield een naald en draad vast.
Tegenover me, op een ziekenhuisbed, afgedekt met witte lakens, en over de bobbel ook, was een opening te zien, met daaronder het rauwe vlees van een kipfilet.

Ik fronste m'n wenkbrauwen en dacht: nu breekt m'n klomp.

Uit het niets verscheen een vrouwelijke arts. Gehuld in een witte dokter's jas, met haar handen in haar zakken. Ze wenkte met haar hoofd naar het kipfilet.

'Vooruit. Begin maar.'

Ik keek van het kipfilet naar de vrouwelijke arts en terug.

Wat? Wat moest ik doen? Moest ik..?

OVER DE ONVERSCHILLIGHEID,

en de resetknop.

Hij klonk aangedaan. Vertelde rustig zijn verhaal met een veelvoud aan zuchten en tussendoor nippend aan een sigaret, wolkjes blazend, en spelend met as in de asbak.
Hij wilde mijn mening. Mijn eerlijke mening. Kort door de bocht mocht. Straight up.

Wat ik ervan vond dat hij afspraakjes maakte met meisjes. Leuke, spontane meisjes. Los. Lekker. Ongedwongen. Vrij. Maar een meisje, dat meisje dat los leek en vrij, bleek niet makkelijk maar moeilijk. Hij wreef over zijn voorhoofd. 'Ik ben altijd eerlijk. Altijd.'

Maar ook al was je eerlijk, dan nog kon je breken wat eerst uit porselein gemaakt was en misschien tussendoor gevallen was en weer gelijmd.

'Wat is moeilijk?' vroeg ik.

Moeilijk was steeds de aanwezigheid van die persoon. Bellen en vragen hoe het ermee was. Onverwachts langskomen.

'Interesse tonen?' vroeg ik.

'Ja, maar ik vertelde haar dat ze dat niet zoveel moest doen. Na een paar dagen nam ik wel weer contact met haar op.'

Er ontschoot me een ietwat cynische lach.

'Mijn mening?'

Ik zag zijn pijn. In zijn ogen. Voelde vertwijfeling. De wirwar aan emoties daaronder. De gesplitstheid van karakters. Enerzijds zo meelevend, hartelijk en gewetensvol. Anderzijds egocentrisch, ondoordacht en harteloos.

'Ik ga ermee stoppen.' zei hij na een tijdje.

'Waarmee?' vroeg ik me verbaasd af.

'Met roken.'

DE LENTE IS,



daar.

OVER CONTACT VALT VEEL,

te zeggen.

Het was een soort van klap in m'n gezicht dat iemand me zo confronteerde met het contact dat ik dacht te hebben met een belangrijk persoon in mijn leventje, maar wat eigenlijk, als we het concept 'contact' gingen ontleden, helemaal geen contact bleek te zijn.

Volgens de encyclo.nl betekent contact; aanraking, verbinding, voeling, samenvoeging.
Misschien is het woord 'verbinding' nog wel het beste woord. Contact kan zo ruim gezien worden. Vorige week stond ik af te rekenen bij een brasserie en draaide me om omdat ik voelde dat iemand naar me keek. Onze ogen maakten voor een seconde of drie contact. En toen was het contactmoment verbroken, omdat ik me moest richten op wat de serveerster tegen me zei. In de trein zit je soms hutje mutje tegen elkaar aan, vooral als een persoon lange benen heeft. Dan doe je soms moeite om geen contactmoment te hebben. Die persoon is onbekend voor je.

Met vriendinnen bel ik anders dan met een vriend.

Als je pas een date gehad hebt dan word je gek van de onzekerheden die met wel of geen contact hebben te maken heeft. Wanneer stuur je een sms? Wanneer bel je? Moet je wachten? Hoe lang wacht je dan? Ben je te opdringerig? Wanneer geef je iemand ruimte?

Zelf ben ik niet opgegroeid met (veel) lichamelijk contact. De dag dat ik voor het laatst thuis was, en mijn vader me naar mijn nieuwe apartementje bracht, kreeg ik van mijn moeder een tosti apparaat. En toen kwamen de tranen. Want hoewel ik graag op mezelf wilde wonen, op m'n twee-en-twintigste, was het ook erg spannend. Mijn moeder sloeg heel voorzichtig een arm om me heen en klopte op mijn rug. Voor het eerst.

Je kunt iemand bellen en bellen. Je kunt iemand bellen en het nergens over hebben; degene zijn die alle vragen stelt, waarop je uh huh, uh huh te horen krijgt, of je treft iemand aan de andere kant van de lijn die doorvraagt.

Nu met het hele internetgebeuren worden contacten ook breder. Laatst sprak ik iemand die nog steeds zijn neus optrok bij het hele idee om via het internet af te spreken. Dat was ergens not done. Liever kwam hij iemand spontaan tegen. Ik dacht erover na en kwam met het volgende voorbeeld:

Als iemand net verhuisd is en niet weet hoe hij nieuwe contacten kan opbouwen in de nieuwe buurt, dan gaat die persoon werken. Naast het werk kan die persoon ook ervoor kiezen om zich aan te sluiten bij een club. Een sportclub, bijvoorbeeld. Bij die sportclub komen mensen die hij nog niet eerder heeft gezien en gesproken. Maar gaandeweg leert hij, via de gezamelijke activiteit, die mensen beter kennen. Daar kan een etentje uit voortvloeien. Of een drankje. Of niets.

Op het internet zijn allemaal 'clubjes.' Mensen die elkaar niet kennen die een gezamelijke interesse hebben, namelijk internet. Soms leer je elkaar beter kennen. Soms niet. Soms besluit je vanuit dat contact af te spreken.

Contact maken.
Contact hebben.
Contact zoeken.
Contactverbinding.

"Het contact van ziel en kunst is een beïnvloeden en vervolmaken van elkaar."
Wassily Kandinsky

Hatsjikidee.

SOMS LENTE,



en soms bijna.

Voor veel mensen
is de drug, de high,
de fles, de gokkast,
de sex, de mens (ja,
zelfs de mens, waarvan
gedacht wordt liefde
te krijgen, wat dan
niet zo is)
allesomvattend.
—
zo allesomvattend
dat de rest niet meer telt.
want dan doet Liefde pijn.
Omdat de Liefde niet omarmt.

En wij durven soms niet te mengen,
te zorgen voor, want dat betekent
Liefde geven. Soms weten we niet
of we zoveel Liefde in ons hebben,
dus lieven we maar niet.

via inge.

'EN ZO VAREN DE SCHEEPTJES VOORBIJ',

maar mevrouw rechts ging links
en meneer links ging rechts. ...



Zegt mevrouw (2,5 jr) met een pruillip:
'Ik vind dit liedje niet zo leuk!'

DE GANG VAN EN NAAR RITUELEN,

is meeste avonden hetzelfde. Tenzij er een etentje dan wel andere afspraak vaststaat. Maar als de fiets is weggezet, de sleutel gezocht is om al dan wel eerst in het slot van de brievenbus te steken, dan niet in het slot van de voordeur, trek ik meestal meteen mijn leren jack uit, gooi mijn sjaal in de hoek van de stoel en loop regelrecht naar de verwarmingsknop. Dat het in het voorjaar maar flink mag loeien, die verwarming.

Heel af en toe, voordat ik naar boven loop, sjeest de kat met bindingsangst visitekat voor me uit, en gaat miauwend voor de voordeur staan, en kijkt naar mij terwijl ik de voordeur open. Dan sjeest hij naar binnen, wacht in de hal totdat ik ook die deur open, om dan via de tafel, het kleed en vensterbank weer miauwend bij de haldeur te gaan zitten. Een waar genoegen.

Als ik de lamp in de keuken heb aangedaan, de televisie ook aan heb gezet, druk drukkend op 25 omdat mijn hele zendersysteem net zo chaotisch is als ikzelf, maar steeds op de EO beland waar een stom spel gespeeld wordt met rare deuntjes en riedeltjes, schop ik mijn laarzen (of schoentjes en) uit om mijn verkleumde voeten in mijn warme uggly's te laten glijden.

Om dan achterover te zakken op de bank. Met een dekentje om me heen. Warm worden. Want buiten is het zo ontieglijk koud. Mooi koud. Dat dan weer wel. Omdat de sneeuw in dikke vlokken als een langzame confetti naar beneden danst. Omdat binnen zijn, met wat kaarsjes aan en de verwarming hoog alles zo extra knus lijkt.

Dan is het zo'n ontzettende spelbreker dat er verder geen haan in huis is die voor je koken zal. Driedubbele bummer.

In de herhaling:

(30 oktober 2006)

ACHTER GESLOTEN DEUREN:

Ze dacht weleens dat, als haar moeder de creme als witte dotjes op haar voorhoofd, wangen en kin aanbracht, ze alles zo goed uitsmeerde dat haar huid van steen werd. En dat er dan nooit miniscule breukjes ontstonden omdat ze nooit lachte.
Zelfs als ze van haar koffie dronk bewoog ze alleen haar lippen.

Haar gezicht leek op marmer. Haar lijf een wassen beeld. Ze stond weleens achter de strijkplank de krijtstrepen overhemden te strijken van papa, bewoog alleen haar ene arm. Heen en weer. Heen en weer. Zij had aan het voeteneind van het bed gezeten. Observeerde de geruisloze bewegingen van haar moeder.

De huizen waren geluiddicht, leek wel. Zelfs als de buren met fronsende wenkbrauwen een blik naar buiten wierpen, vanachter half gesloten vitrages, en zij met wanhoop in haar ogen contact probeerde te maken, dan nog sloten de buren de gordijnen.
Alle huizen hadden dikke muren. Alle ramen konden dicht.

Ze bekeek haar blauwe waterschoenen. Haar dikke donkergrijze sokken. Ze kon haar tenen niet bewegen. Ze legde haar ongekamde vlasblonde haar als in een gedraaide knot in haar nek. De bladeren dwarrelden op een herfstdag door de tuin. Papa was vegen. Mama was binnen. En zij was nergens.

Lamb - Gorecki.

IN DE TREIN GEBEURT DUS,

zoveel. Mensen die gaan zitten en eerst keuren of de zitting nog wel schoon is. Daar verbaas ik me altijd over. Zittingen van stoelen in een trein zijn never nooit schoon. Op een krant wil ook niemand zitten. Mocht je opstaan van het (lange) zitten op een krant, drukken de letters een verhaal op je aars.

(Ik heb iets met het woord aars. Ik kan het niet helpen.)

Stel nou dat iemand en een witte broek zou dragen, en een krantje op de zitting zou leggen. Welk verhaal zou er dan op hun achterwerk te lezen zijn?

...Volgens mij zat er teveel advocaat in die paaseieren.

'ERGENS BEGRIJP IK HET NIET,

waarom een date opzoeken waarvan je niet zeker weet of zij wel into een one night stand is, en daardoor het risico lopen om niet gen**** te worden. Er is teleurstelling alom, en niet alleen bij hem, want zij gaat naar huis denkende; dit kan best iets worden, misschien, ooit, ergens, gewoon, terwijl hij denkt: fuck, weer niet gelukt.'

'Want laten we wel wezen, dat gedoe achteraf, als zij met twinkeloogjes naar huis gaat, en jij een volle nacht spierpijn voelt op plekken waarvan je overdag nog last hebt, is zo vervelend. Zij gaat je zitten bellen en sms-en en vraagt: 'waarom hoor ik niks?' En jij bent maar aan het zuchten en verzinnen enzo.'

'Waarom niet gewoon bij het leren kennen van een leuke meid, op de man af vragen:
zeg, leuke meid, als wij op date gaan, wordt er dan ook gen****? Dan loop je inderdaad het risico dat ze 'm verbolgen afnokt. Maar, je loopt ook het risico dat, geheel zoals jij hoopt, zij zegt: Ja, graag, heb jij dan een tandenborstel voor me?'

DIT IS DE LOGMAIL,

van Karin R.
Helaas ben ik
paaseieren zoeken
(in die godvergeten kou.)
Laat uw bericht achter
in de reactiebox.

BEEP!

VANDAAG BIJ FOAM,

was ik omgeven door the hidden and unfamiliar,








in meer dan een opzicht.

meer hier.

ON THE ROAD,

I see Love through
the rearview mirror.

HET KLEINE CHINESE MEISJE,

deed me wat. Voor de tweede keer kwam ze, klein als ze was, binnengewandeld, met een hapering van voet op drempel.
Alles in zich opnemend, de drukte, de kinderen, de grote mensen, de knuffels in de hoek van de bank. Ik zag een trillende onderlip op het moment dat mama die drempel overging en de deur wilde sluiten. Ik knielde op mijn hurken en nam haar bij me. Ze bekeek me even. Ik voelde bijna hoe ze dacht.

Ik wil jou niet. Ik wil mama.

Een week later liep ze aarzelend de drempel op van gang naar groep. Kwamen er al kinderen bij me staan, nieuwsgierig en kinderlijk attent.

'Dat is het nieuwe meisje, he Kalin?'

Mama nam kort maar krachtig afscheid. Met een trillende onderlip keek ze omhoog, probeerde mijn blik te vangen. Nam mijn hand.

Maar toch wil ik je nog niet.

Deze week liep ze aarzelend naar de deur, ene voet over de drempel. Zwaaide naar mama. Ze bleef voor het eerst slapen bij het kinderdagverblijf. Toen het besef kwam dat mama haar nog niet kwam ophalen, met de kinderen in pyjama naar de slaapkamer moest, achter houten spijlen moest slapen, in een vreemd bed, met rare dekens en gewoon niet thuis, barstte ze in tranen uit. Omklemde mijn nek. Dikke tranen.

Het deed me wat. Haar hulpeloosheid. Haar angst. De onrust. Het onveilige.

Ik wreef over haar wangen, praatte tegen haar. Met haar. Begon aan een slaapkamer rondleiding.

'Kijk, en daar slaapt R, en daar slaapt T. En jij gaat hier slapen.' Ik wees naar haar stapelbed.

Ze wilde niet. Ze hield me strak vast. Met moeite legde ik haar neer.

'Ik blijf bij je.' probeerde ik.

Op het moment dat ik dat zei, begon het langzame vertrouwen.

Misschien spreek je
twijfels uit, pas –
als de twijfel,
als een sluier om je heen
gaat vallen,
en je er niet meer onderuit
kan kruipen.

via: mwik.

UIT DE SCHEMER,

knipper ik met m'n ogen maar voel me te moe om helemaal mijn ogen te openen. Alsof mijn wimpers als sluiers zwaarder wegen dan de bedoeling is. Ogen vallen langzaam weer dicht.

Het is pas sinds een maand dat ik 's morgens de wekkerradio met allerlei deuntjes van de buurman niet meer hoor. Het gaat aan me voorbij omdat mijn wekker niet zo vroeg gezet wordt.

Dat oververmoeidheid de overhand neemt en gaat spelen met je nachtrust, alsof het plagerig tikkertje speelt, en het je middenin een droom wakker tikt om te raden hoe laat het is. Gedesillusioneerd probeer je, met zware spieren, de wekker te vinden. Om te zien dat het nog maar half drie is. En de nacht is nog maar net begonnen.

De onrust verlaat nu pas langzaam mijn lijf. Als de ochtend aanbreekt draai ik me nog even om. Mag ik slapen. Diep slapen. Dromen. Liggen. Slapen.
Om dan uiteindelijk met de lichtval van de ochtend op te staan. Te douchen, de koffie te laten pruttelen en een bakje yoghurt te verorberen. Om later mijn tas te pakken en richting station te gaan. Voor nu even.Voor na de schemer. Binnenkort mag ik weer meedoen met het gewone ochtendritueel.

IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:

KLIK!

Eddie zingt 'g'woon lekker.'

SOMS RAAK JE VERWIKKELD,

in een diepgaand gesprek met een wijs mens. Zo'n gesprek gaat, net als de rook van een rokerige ruimte, in je kleding zitten en neem je mee naar huis.
Het onderwerp ging over loslaten. Dat mensen soms dingen, gevoelens en herinneringen meenemen en vasthouden. Want met het vasthouden hou je het bekende vast. En vasthouden was het antoniem voor loslaten.

'Maar hoe laat je dan los?' vroeg ik haar. Voor mij (soms) ook een herkenbaar probleem. Soms had je zoveel ergens in geinvesteerd, zoveel gegeven, zoveel gehoopt, zoveel gedaan dat een einde, dat (soms) toch wel te verwachten was, alsnog als een mokerslag doeltrof. Alsof een klok bleef tikken op dezelfde tijd; zijn wijzers niet vooruit konden. Als een herhaalde hapering.

'Heb je ooit weleens spanning in je lijf?' vroeg ze ineens.

Ja, dat had ik weleens.

'Een soort zelfde spanning als het vasthouden van de rillingen in je lijf. Zoals je weleens buiten moet wachten in de vrieskou in je dikke winterjas maar je lijf niet kan stoppen met rillen. Als je tegen jezelf zegt dat je de spanning loslaat, de kou in dit geval, dan voelt je lichaam zich rustig worden. Je laat het los.'

Dat gaf bij mij een ahaaa moment.

HET IS NIET DAT,

ik een IEUW! YUCK! bui heb. Helemaal niet zelfs. Het is alleen zo dat ik opeens, zomaar opeens, bedacht dat een IEUWYUCK top 100 ook wel kon.

1) mannen met lange nagels.
2) mannen met lange nagels waar viezigheid onder zit.
3) Room Eleven.
4) snotjes.
5) walmluchtjes.
6) alarmherrie.
7) burenruzie.
8) driftkoppen.
9) drammers.
10) koude mayo bij warme friet.
11) koude ketchup bij warme tosti.
12) stinkkaas.
13) te zachte handdoeken.
14) te lang gekauwde kauwgom.
15) mannen die in het openbaar spugen.
16) mannen die in het openbaar spugen, ja want deze is dubbel YUCK!
17) witte sokken in donkere schoenen.
18) lelijke voeten.
19) luchtverfrissers.
20) te strakke kleren in niet zo strakke lijven.
21) sjaggerijnen.
22) champignons.
23) korfbal.
24) Uri Geller.
25) lelijke layouts.
26) vlekken op de stoelen in de trein.
27) rokers.
28) prullenbakken in de trein.
29) Kluun's boeken.
30) wallen.
31) gele tanden. (vooruit inkoppertje.)
32) rotte tanden.
33) spinnen!
34) spinnen die je moet opzuigen!
35) sprinkhanen!
36) als iemand je laat schrikken.
37) arrogantie.
38) liegen.
39) haantje de voorste.
40) de kleur oranje in kleding.
41) tijgerprintjes.
42) een string die boven een spijkerbroek uitkomt.
43) knalrode lingerie.
44) paspoortfoto's.
45) de nieuwe outfit van de postbode.
46) als het nederlands elftal in het wit speelt.
47) plamuur op iemand's gezicht.
48) cursussen.
49) zweetlucht.
50) iemand die in je ruimte staat, bijv. bij de kassa.
51) nekhijgers.
52) sowieso teveel make-up.
53) uber metro mannen.
54) rokersvingers.
55) overschreeuwers.
56) mensen die vaak zeggen: 'het maakt mij niet uit.'
57) zwart/wit denkers.
58) oppotters.
59) remsporen.
60) korstjes aan je brood.
61) strings voor mannen.
62) sommige dierenvlees.
63) rapmuziek.
64) ultra baggy jeans.
65) blingbling.
66) projectie.
67) fleecekledij.
68) joggingbroeken.
69) afwassen.
70) Dancing With The Stars.
71) Memories.
72) spelletjes.
73) dronkelui.
74) muffigheid.
75) stof.
76) Jan Smit.
77) dingetjes tussen je tanden.
78) ragout.
79) Telfort reclame.
80) poep onder je schoen.
81) SpongeBob.
82) Dora ook.
83) Wilders.
84) Brussel.
85) Alfredo's.
86) dat zijn mexicaanse politielui.
87) overdadig Brabants dialect.
88) puisten.
89) puisten die je wilt uitknijpen.
90) een vies glas dat in een brasserie voor je neergezet wordt.
91) een peuter die in zijn broek plast.
92) een peuter die bezig is met zindelijkheidstraining en in z'n broek poept.
93) mensen die vaak in de spiegel kijken.
94) eikenhouten meubels.
95) vloerbedekking.
96) vulpennen.
97) slijmballen.
98) asocialen.
99) als iemand 'gatsie' zegt.
100) of 'ciao.'

Als ik iemand per ongeluk ontzettend beledig, email mij niet.

IN EEN GESPREK BUITENSHUIS,

waarin ik met interesse en ingehouden plezier luisterde,
was ik net te laat met reageren op het klikken van een fototoestel schuin tegenover me. Mijn impulsieve reactie was wegduiken achter mijn handen. Ik werd zelfs een beetje boos. Een soort van lichte paniek maakte zich van me meester. Het verwarde me altijd. Dat onvoorspelbare.

Ik keek ernaar. Ik keek ernaar en fronste mijn wenkbrauwen. Het was alsof ik met andermans ogen keek naar wat voor me lag.
Met het insmeren van mijn gezicht 's morgens vroeg, een handeling waarbij ik nauwelijks bezig was met het bestuderen van lijnen en trekken in mijn gezicht, smeerde ik beetje creme als een ongedwongen handeling wrijvend over sproeten en huid.

Ik lijk steeds meer op mijn moeder.

De laatste tijd denk ik weleens
als ik - uitgedroomd -
wakker word
(in welke staat dan ook)
dat ik daar best
een boek over vol
zou kunnen schrijven.
Met als titel:

A Trip Down Memory Lane.

via Jowi.

'Hoe kan ik boos zijn
als ik liefheb?'

VANMORGEN WERD IK WAKKER VAN,

het licht in de slaapkamer. Voelde de zonnestralen kietelen op mijn gezicht, alsof het plagerig fluisterde: 'Kom, je bed uit. Een nieuwe dag.'
Wat voor een dag was het vandaag? Wat deed ik gisteren? Hoe voelde ik me? Welke keuzes maakte ik? Met wie sprak ik? Hoe vaak keek ik op de klok?

Onder de douche liet ik de warme stralen van kruinen langs gezicht, ruggegraat naar beneden vallen.

'Ik laat de twijfel door het putje gaan.'
'Ik laat de angst door het putje gaan.'
'Ik laat de onrust door het putje gaan.'

Als een herhaalde mantra.

'Doeidoei!'

Nijmegen leek drukker dan anders. Zonnebrillen pasten me niet. Bij de V&D zat een man aan een electrische rolstoel gekluisterd en vroeg of ik voor hem de deur open wilde houden. In een zorgeloze, overmoedige bui grapte ik:

'Ach, dat kunt u toch zeker zelf!'

Ik schrok van mezelf. Sloeg een hand voor m'n mond. De man barstte in een lachbui uit.

Heel vroeger, toen ik nog onbevangen en zorgeloos klein was, voelde ik menigmaal bravoure. Soms wenste ik een beetje ervan terug. Het geremde hield me nu weleens tegen. Soms hield het tegen wat niet tegen gehouden hoefde te worden.
Ik miste m'n bravoure ik. Alsof vroeger de woorden en zinnen zonder zorgen over m'n lippen vloeiden. Niet nagedacht.

De clubsandwich in de LUX leek extra groot. De cappuccino extra heet. De serveerster extra vriendelijk. Er flitste steeds iets achter me. Een klein meisje liep rond met een wegwerpcamera. Ze maakte foto's. Flits. Flits.
Buiten zaten mensen op het terras. Iemand blies uit een bellenblaas bellen de lucht in. Ze vlogen westwaarts. Niet geknapt.

'Is de mosterdsoep ook in de basis vegetarisch?' vroeg een jongen achter me met een hippe zwarte bril. Ik verstond niet wat de serveerster antwoordde maar volgens mij was hij wel tevreden. Hij hinniklachte.
Toen ik besloot af te rekenen spotte ik een vrouw met een knalrode jas en een hardroze panty. Ze liep zigzaggend langs de stoeltjes buiten. Ik zag steelse blikken van andere terrasgangers.

Lef.
Bravoure.
Ongeremd.
Zelflievend.

Ik laat de twijfel in het putje gaan.
Ik laat de angst in het putje gaan.
Ik laat de onrust door het putje gaan.

Verdwijnen.

De suiker gleed met een moerasachtige kracht naar beneden. In het kopje.
Zo roerde ik mijn cappuccino.

Rustig.

(Toen ik thuiskwam en de brievenbus opende, viel er een kaartje uit. De titel droeg:
'Een nieuwe dag.' van de dichteres Nafiss Nia.

Een kopje gezelligheid
een lepeltje liefde
twee klontjes vriendschap
en een gevuld geluk.
Vandaag heb ik zin.

Vandaag begin ik
met de grote schoonmaak
en gooi ik alle wreedheid,
verdriet en angst weg.

Bij de bakker zal ik
een warme dag kopen,
bij de kapper
mijn oudheid laten knippen
en vanavond uitgaan.

Vandaag heb ik zin.

Mooier kon dit niet wezen.)

ALS JE VOOR HET EERST,

gaat kijken bij andermans intrek, dan neem je een cadeautje mee.
Tenminste, dat vind ik wel. Dus ik nam me voor om iets te gaan kopen. Bloemen? Plantje? Nah, zo afgezaagd.

Omdat ik niets kon vinden, en ik best een Boeddha wilde kopen, maar ik meneer in kwestie daar veel te nuchter voor achtte, besloot ik een klein schilderijtje te maken. Maar in welke kleur?

'Hoe is jullie interieur? Welke kleuren?'

Dat moest ik zelf maar gaan zien. Typisch zo'n meneer in kwestie antwoord.
Ik nam de verf ter hand en koos, na heel goed nadenken, met alle risico van dien, voor wit, grijs, zwart en een beetje geelgroen.

Ik was wel een beetje nerveuzig, het moment dat ik hun stulpje binnenstapte. Wat als nu dat hele ding niet paste bij het geheel?

De vrouw des huizes maakte het cadeaupapiertje open en haalde er een schilderijtje uit.

'Wat bizar! Jij hebt onze kleuren geschilderd!'

Ik keek om me heen. Ja, inderdaad. ...

HET KWAM DOOR MARIEKE,

dat mijn hoofd herinneringen opdrong zo van de diepte naar de oppervlakte.
Het was 1997 en ik limpte met m'n rechterbeen door drukke slurfen en hallen van een vliegveld in Memphis Tennessee. Er werd door grote, forse mannen in pakken, met boze blikken, bagage gecheckt en moesten mensen met hun groene ingevulde lijstjes nogmaals uitleggen what the hell they were doing in the United States.

Twee dagen ervoor wilde ik in Den Bosch een trein halen toen ik omver gelopen werd, op een overvolle roltrap, door een meisje met een volle sporttas, waardoor ik mijn knie in de uiteinden van lelijke roltrappinnen liet vallen. Het deed pijn, maar ik stond weer op, hinkte naar de trein, en ging met pijn vertrokken gezicht zitten en blies uit.

Mijn spijkerbroek was open, mijn knie vertoonde een diep gat en iedereen om me heen zag bloed. De huisarts wilde rond vijf uur eigenlijk naar huis en hechtte het gat zonder verdoving. (Ik weet nu hoe het voelt om een piercing te laten zetten, maar dat geheel terzijde.)

Een grote forse meneer in pak wenkte me zonder enige vertoon van emotie.
Ik haalde mijn wenkbrauwen op en deed een you talkin' to me? Hij vond het allerminst grappig, werd zelfs een tikje ongeduldig. Ik moest mijn koffer op de band leggen.

Terwijl de meneer met enorme joekels van handen de rits opende en mijn spullen doorzocht haalde hij een flesje eau de toilette tevoorschijn.

'What is this?'

Ik keek hem met knipperogen aan. Wat dacht hij nou?

'It's perfume, Sir. And it smells really, really, REALLY good! Wanna try?'

Hij was me beu. Dat was ook de bedoeling. Hij liet het dichtritsen van mijn koffer aan mij over. Keek zwaar verveeld. Ik dacht nog een vleugje glimlach ergens te bespeuren maar dat zou ik ook ingebeeld kunnen hebben.

Mannen in dat soort pakken geven me spontane uitslag. Het gevoel dat deze mensen een soort van macht over me zouden kunnen hebben, namens Law and Order, maakt dat ik me behoorlijk recalcitrant gedragen kan. Het gaat dan ook helemaal vanzelf.

I just can't help it!

HET IS ALSOF ALLES,

langzaam begint terug te waaien, zoals de afgelopen dagen de wind de takken liet zwiepen en de blaadjes deed dwarrelen naar Bestemming Onbekend.
Ik hoor je van binnen fluisteren, je laat het me zelfs zien, maar ik ben te ver weg om je te helpen, of is het misschien niet zo; zou het mogelijk zijn dat ik een briefje de lucht in werp zodat je misschien, bij toeval het briefje ziet liggen voor de neuzen van je schoenen? In gedachten schrijf ik op blanco papier.

Het is al een lange tijd voelbaar, van binnen, met het kloppen van mijn hart, dat je iets van me verlangt terwijl ik het je moeizaam brengen kan. Dus zit ik hier en wacht op wat komen gaat, waardoor wellicht de wind eens gaat liggen en de rust wederkeert.

Vanmiddag liep B (3,5 jr) de groep binnen en keek naar buiten.
'Het stommert.' zei ze.
Ik knikte, begreep wat ze bedoelde.
Na een momentje van gezamenlijk stilzwijgen wees ze weer naar het raam.
'Gaan nu de bomen ook omhoog?'

Misschien gingen de bomen ook wel omhoog. Om de wortels, die gegrondvest waren, diep in zwarte aarde, los te breken.
In de trein zette ik m'n iPod op en glimlachte. Stevie Wonder zong door de kleine oordopjes een wijsje wat heel toepasselijk was voor de storm en dwarse onstuimigheid.

How many times must a man look up, before he can see the sky?

EN ZO IT HAPPENED,

dat ik in een email tegen mezelf aan het praten was. Dat ik overigens ook niet blond geverfd was. Dat die persoon het even wist. Ik zag het klokje verder veranderen van cijfertjes in het hoekje van mijn scherm. Ik gaapte en was dus moe. Dat veronderstelde ik. Dus.

Maar hoewel ik moe begon te worden, de spieren in m'n lijf gingen dwarsliggen en wilden dalen naar de grond, surfte ik naar de ubercoole vintage website, het alternatief voor de winkel die ooit in hartje Nijmegen gevestigd was en ineens, ineens, het lef had te verdwijnen. Charleston heette het. Ik vertoefde er vaak, al was het alleen maar om de suede jassen te ruiken en de peace t-shirts te zien hangen.

De reden van langssurfen had te maken met het feit dat ik buiten de wind hoorde woeien en de regen tegen de ruiten hoorde kletteren. Het hield maar niet op. Toen ik mijn paraplu wilde opendoen vanmiddag klapte hij zowaar weer dicht. Wegens teveel aan rukwinden was mijn haar ook ineens alle kanten uit gaan staan en was ik binnen no time drijfnat.

Natuurlijk was het erg knus om 's avonds onder je dekentje de wind te horen woeien terwijl je Desperate Housewives zat te kijken met een heel schuin oog want vriendin aan de andere kant van de lijn enzevoorts enzevoorts, maar ik vond toch wel dat als die storm deze week ging aanhouden een geschikte regenjas misschien wel op zijn plaats was. Ik bedoelde, voor schut stond ik toch al met mijn slierten haar langs mijn wangen geplakt en natte ronde plek op mijn aars van een zadel waar ik vergeten was een zakje overheen te doen.

*Gaap.*

TOEN ZEI MARCO,

tegen mij:

Je mist dus niets, als je niets mist.

Isse simple.

PHILLIPE CLAUDEL EN ZIJN,

grijze zielen namen me mee naar 1917. De titel zwaaide me toe bij Dekker en de Vegt.
Misschien omdat het vandaag zoiets voelde als grijze zielen dag. De grijze ziel liep naar de Lux.

Dat alle rommel
Chaos -- een plek
moest krijgen,
alles op een
geordende stapel.
Recht --
alles dat scheef was
Recht,
Gelijk;
Ontrommeld
voelde bizar genoeg
als een bevrijding.

'En dan zit je hier, helemaal achterin, weggemoffeld.'
De ober zette het witte kopje Cook&Boon voor me neer. Hij glimlachte met een twinkeling. Soms was een glimlach met een twinkeling als een warm cadeautje.

Ik zat ook, inderdaad, helemaal achterin, in een hoekje, bij een groot vierkant raam. Met uitzicht op de regen, natte tegels, bakfietsen, fel geel, C1000 tassen en verbouwingen.

Er liep een lange manvrouw, of vrouwman, ik had geen idee, in een kersenrode lange jas voorbij. Ze stapte als een paard. Haar knieen omhoog voordat zij haar laars op de grond zette. Een beweging van iemand die pillen slikte. Ik had het loopje al veel vaker gezien. Ze liepen dagelijks de lange gangen door, als paarden, als paarden in een onafgebroken slowmotion. Knieen omhoog voordat zij hun voet op de grond zetten. Triptrap.

Een mevrouw met het limpend been vroeg of ik op haar laptop wilde letten. Ze moest plassen. Nam haar dochtertje mee. Het kind huppelde voor haar uit. Bij terugkomst gingen ze weer zitten, en ze bedankte me. Hartelijk. Het kind gaapte luidruchtig. Ze wilde buiten spelen. Maar mama moest 'nu even werken'.

Ik verzon 'limpend' ter plekke. Ik verwarde wel vaker het engels met het nederlands. Ik nam een slok van m'n koffie en voelde een schuimsnor op m'n bovenlip.
Aan de overkant zag ik een man aan het werk. Zijn laptopscherm liet hij zakken toen de serveerster een bestelling opnam. Waarom liet hij het schermpje zakken?

Ik opende de eerste bladzijde van Grijze Zielen. En de tweede. Op de derde bladzijde las ik: 'Ik ben er. Het is mijn lot om er te zijn.'

Mooi.

IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:

KLIK!

Krijg zowaar Dirty Dancing jitters!

MET EEN STOPTREIN VANUIT,

Den Haag leek de trein voort te sjokken. Halverwege stopte hij ook nog. Kwam vanuit het niets een jongen achter me vandaan die in gebrekkig Engels vroeg of 'this Utrecht was.' 'No, not yet.' zei ik. Hij ging weer zitten. Riep nog een keer: 'This is not Utrecht?'
'No. Not yet!' riep ik weer. Ik sloot m'n ogen en leunde tegen het raam.

In de trein van Utrecht naar Den Bosch wilde ik gewoon niets meer in me opnemen en sloot wederom m'n ogen toen drie jonge mensen, twee meiden en een ontzettende donkere jongen met baggy jeans en spierwitte schoenen, trui, zonnebril en pet naast me plaatsnamen. Ze waren luidruchtig. Ze dronken cola, namen alledrie de telefoon op en spraken door elkaar heen. En stopten alledrie hun mobiel weer in hun broekzak.

'Maar weet je wat het is, ik vind het allemaal zo tegenstrijdig, weet je. Ik bedoel, jij gelooft in die energie. Toch? En ik snap nog steeds niet wat je bedoelt met die energie. Ik snap de quantumfysica voor een groot deel, en kan het behapstukken maar die goddelijke energie zit me in de weg. En ik kan niet zoveel met die Secretstuff.'

De jongen gebaarde groots toen hij er even goed voor ging zitten.

'Weet je wat het is, de basis is gewoon this. Alleen als je het echt wilt, dan komt het naar je toe. Als je voelt in jezelf dat je daar alles voor over hebt, om in je dagelijkse leven daarnaar te streven, en te zien dat alles met elkaar verbonden is, dan komt het naar je toe. Example. Ik wil dansen. Toen ik voor Footlocker en Adidas ging dansen en naar America ging, kwam dat niet voor niets. Daarvoor, daarvoor, nam ik lousy baantjes, maar bij elke ontmoeting, elke dag, elk nieuw ding, wist ik dat ik zou komen waar ik wilde komen.
Ze zeggen toch niet voor niets, 'Hey, ik dacht net aan je.' Ja, daarom loop ik nu voorbij. That's how it works.'

Ik spotte vanaf de ochtend al hartjes. Niet omdat ik op zoek was, maar ze waren er gewoon.

'Dus, het is net zoiets als, je bent bang voor een relatie, en niets gebeurt, maar je laat de angst een beetje achter, zeg maar, dat je dan opeens mensen ontmoet, en dan iemand ontmoet die langer bij je blijft, maar het lukt niet helemaal, en dan ontmoet je steeds vaker nieuwe mensen waarmee er kansen ontstaan.'

Ik had vanmiddag een uitwisseling van glimlach met de kok van Dudok. Alsof ik het voelde keek ik, terwijl J. naar de serveerster liep, achter me, waar de onbekende kok naar me aan het glimlachen was. En ik terug glimlachte. En hij knipoogde.

'You know, it's all about belief! En de een gelooft in God, de ander gelooft in energy. Maar it's all the same. Als je gelooft, in heel je wezen, dat je iets bereiken kan, dan kan je dat. Die Secret zegt dingen als winnen in de loterij maar ik geloof dat niet. It's the smaller things that makes it big!'

Ik genoot. Van een ontzettend mooi treingesprek. Moest glimlachen. Die glimlach kreeg ik er ook niet af. In het schijnsel van het raam met een donkere lucht en allerlei lichtjes buiten, zag ik de donkere jongen, die zijn bril inmiddels afgezet had, naar me kijken. Hij glimlachte terug en leunde voorover.

'If you nolonger believe in yourself and in love, it's just not there...'

ALS IK EEN BLAADJE VOOR ME KREEG,

dan waren soms de sommen zoek. Vlogen alle cijfertjes als mini balletlessen door elkaar heen. Wat betekende de zes ook alweer als je het met vijf vermengde? Moest een en zeventig eerst met de zeven en dan de een? Als iets een gulden vijftig kostte, en ik gaf een briefje van vijf, hoeveel kreeg ik dan terug? Precies?

Ik zie mezelf zitten in de lagere schoolklas. Met de meneer die altijd relaxt bovenop de tafel plaatsnam en het stapeltje blaadjes bij zich pakte. En we wisten, ik wist, dat de hoge cijfers bovenop lagen. De tien voor Koen. Een acht misschien voor Duncan en Kees. De zeventjes voor Sandra, Sylvia en Inez.

Ik hoopte op een zes. Nee. Ik droomde van een zes. Een zes. De zes betekende voldoende. Dat het voldoende was. Vol-doende.

De namen werden genoemd. Mijn naam leek altijd te verdwijnen in een mist van ontelbare cijfercombinaties die ik niet eens meer zien en horen kon. Dan wilde ik mijn hoofd buigen en me schamen. Wilde ik voldoende zijn.

ALS IK HET NIET ZEGGEN KAN,

omdat ik even woordenloos ben,
dan doe ik het zo:

GISTERENAVOND LAAT,

zag ik de datum van die dag en besefte dat het precies twee maanden geleden was, dat de nacht volgepraat was in slaperige soort van slapeloosheid, binnen een tijdsbestek van elkaar leren kennen en een zekere aantrekkingskracht. De regen tikte tegen de ramen, het gaf een knus gevoel, terwijl de kat op het uiteinde van het bed bleef liggen, eindelijk ons even met rust liet.
Normaal gesproken slaap ik slecht, als ik een ander dekbed om me heen voel. Maar ik sliep die nacht, hoewel pas laat, wel zeker een aantal uren achtereen.

Geen illusies. Maar geef het tijd. Met die verwarring kon ik niet omgaan. Geen plannen. Maar geef het tijd. Geen wederzien. Maar geef het tijd. Ik gaf het geen tijd meer. Ik droomde van een tuin in de zomer waarin hij een bal heen en weer rolde, terwijl ik in het gras zat en toekeek.

Tijd was voor mij te ruim. Want morgen kon alles anders zijn. Verwarrend ging ik sputteren. En ook dat nam ik mezelf kwalijk en wilde rust. Heel veel rust. Voor allebei. Want het dekbed voelde niet meer als een warme dikke deken. De sterke armen om me heen waren verdwenen. Het koosnaampje weg. De belangstelling loos.

Afstand nemen was geen afscheid. Alleen maar proberen te herprogrammeren, zoals je een verkeerd alarmnummer wist op het display. Resetten. Niets was namelijk, in mijn oordeel, stuk. Nog niet.

'Ik weet het goede woord niet zo goed te vinden.' zei hij, toen ik belde en vroeg 'Ben je boos?' Het was zoiets als... niet geinteresseerd. Onverschillig.

Koud.

Ik dacht ineens aan een stenen hart. Een stenen hart laat alles buiten. Als het valt, breekt het wel meteen. En ik moest ineens zonder erg glimlachen. Ik had nooit gedacht dat ik een rekbaar hart gekregen had. Want mijn belangstelling bleef.

'Ik vind het wel belangrijk te weten hoe het met je gaat.'

En het ging goed.

En dat was fijn.

'Misschien hoor ik nog ooit iets van je.' zei hij aan het eind.

Misschien was het uit beleefdheid. Maar zelfs een elastisch hart had de rek er weleens even zo goed als uit.

'Ik geloof dat als je me net vertelt dat het je onverschillig laat, ik niets meer van me zal laten horen.'

Ik zei gedag, en hing op. En ik hoefde niet eens te huilen.

KOM, WE GAAN WOLKEN KIJKEN.

DE KAMER IS DONKER,

en buiten is het stil.
Een enkele ruis
verstoort het ademhalen.
De klok slaat drie uren.

De kamer is donker,
ik zie allerlei contouren.
Voel de moeheid door mijn lijf;
spieren verzwakken, oogleden niet.
De klok slaat vier uren.

De kamer is donker,
ik lig op mijn rug.
buiten zingen de vogels,
alsof ze met me praten.
De klok slaat teveel uren.

De kamer is licht,
slaap heeft me overvallen.
Ik droom van tuinen,
speelballen en zomer.
mijn wekker piept te vaak.

De jetlag van mijn spieren
zeult me door de dag.
Op het moment dat ik
een kopje laat vallen,
wil ik alleen maar slaap.

Ook scherven
brengen uiteindelijk
geluk.

De eerste foto's zijn geplaatst. Doe je mee?

HET WAS VERBAZINGWEKKEND STIL,

in de treincoupe. Normaal gesproken hoorde je nog wel enig geklets, het ritselen van krantjes en mensen die opeens een niesje of een hoestje proestten.

'Wat is het hier stil!' riep de conducteur, toen hij met zijn enorme gewicht aan donkerblauwpak de tussendeur opende en de treincoupe binnenstapte. Hij had zijn kaartjesknipper al in zijn hand, klaar om te beginnen.

'We luisteren naar een telefoongesprek van die mevrouw daar.'

De passagier, een man met grijs piekhaar, wees naar het volgende tussenstuk, waar een jonge vrouw met donkere krullen een meisjesachtig mobieltje aan haar ene oor hield terwijl ze met haar andere hand haar inklapfiets probeerde recht te houden.

'Het is inderdaad raar ja, dat de vader dan al meteen aan het werk moet, en zij wel een paar maanden zwangerschapsverlof krijgt.'

...

'Nou, ze dacht dat het wel mee zou vallen, die bevalling, maar het heeft uiteindelijk dertien uur geduurd. En ze scheurde ook nog in. Ja, echt. Ze moest ook nog naar het ziekenhuis.'

...

De conducteur fronste zijn wenkbrauwen, vergat kaartjes te controleren en liep naar de mevrouw toe.

'Is het een hele bevalling?' vroeg hij heel hard.

Ze begreep het niet. Ze vroeg wat hij bedoelde, waarop hij antwoordde dat iedereen mee kon luisteren naar haar telefoongesprek. Hij wees naar achter waar gros van de mensen belangstellend langs de leuning van hun stoel het tussenstuk in keken.

Hij liep door, de conducteur. Men gniffelde nog maar eens toen de jonge vrouw tegen haar gesprekspartner zei:

'Nee, ik zit in de trein. Ze luisteren hier allemaal het gesprek af! Ja, belachelijk he!

“Ik wil een oproep doen.

Ik ben op zoek naar bijzondere verhalen. Gebeurtenissen die niet te verklaren zijn of waar jij je eigen verklaring aan hebt gegeven. Ik wil aan het denken gezet worden. Dit mogen gebeurtenissen zijn die je zelf of iemand in je omgeving heeft meegemaakt. Bijzondere momenten uit het leven. Een droom die is blijven hangen en werkelijkheid is geworden. Paranormale ervaringen. Iedere ervaring die jij de moeite waard vindt om te delen.
Insturen van een verhaal is mogelijk door een email te sturen naar whisperjoan@gmail.com
Je ontvangt van mij een persoonlijke reactie terug."

Joan.

Het was een maand later, 1997.

Een lange maand waarin weinig woorden werden gebruikt waardoor de afstand alleen maar groter werd. Als je iets lijmen wilt, en je houdt alleen de kwast vast, behalve het potje lijm, dan blijft alles zoals het is; onveranderd. Ongelijmd.

Het was Koninginnedag. Die avond kwam ik thuis van een avondje stappen. Ik sloot de deur achter me dicht en voelde me meteen al raar. Ik wiebelde het van me af, zoals honden het nat van hun vacht schudden, ging douchen en daarna naar bed.

Die nacht droomde ik dromen.
Het was ochtend en ik had me aangekleed, deed mijn jas aan, liep naar buiten de trap af en opende mijn brievenbus. Met een golf viel de post eruit. Ik kon nog net op tijd met mijn handen alles tegenhouden. Ik zag een doorzichtig zakje.

Wat een rare post, dacht ik nog. Ik stapelde alles op elkaar, deed de brievenbus dicht en hield het doorzichtige zakje bovenop. Ik weet niet hoe, maar even later opende ik het doorzichtige zakje en vond een zilveren ring.

Zijn ring.

Waarom kreeg ik zijn ring in mijn brievenbus? Hoe was dit doorzichtige zakje per post hierheen gekomen?
Toen werd ik wakker.

Ik ontbeet, ging douchen en trok mijn kleding aan. Keek op de klok en sloot de deur achter me. Het was tijd om te gaan. Beneden aangekomen pakte ik mijn sleutel en stopte het in de brievenbus.
Ik opende de deur en keek naar binnen.

Naast een rekening, wat reclamefolders en een kaartje van het energiebedrijf vond ik een ietwat dikke brief.
Ik pakte alle post eruit en bekeek de dikke envelop. Opende de brief aan de bovenkant en keek erin.

Mijn hart begon te bonken.
Met trillende vingers haalde ik een zakje eruit. Een doorzichtig zakje. Met een zilveren ring erin.

Zijn ring.

Het was uit.

Ook hier te lezen.

TIJDENS EEN HAPJE ETEN,

buiten de deur, dat eindigde rond kwart voor elf in den avond, met een goede vriendin, bespraken we- en vroegen ons het volgende af:

~ als God dan toch een mansmens was, en de nonnetjes trouwden met God, hij dan ergens een harem had wat weer niet mocht van de bijbel. Toch?

~ dat het zeggen van 'ik hou van jou' niet of nauwelijks in onze generatie verteld werd van ouders naar kinderen en wij daarom soms zo graag 'ik hou van jou' wilden zeggen. Zomaar. Omdat het nu wel mocht.

~ of Nikki het zou winnen van Nathalie. En dat Nathalie niet zoveel moest schreeuwen en dat ze dan best wel een grote kans zou maken, maar dat wij toch voor Nikki waren.

~ dat we allebei onze tenen kromden op het moment dat we een herhaling voorbij zagen floepen van Boer Zoekt Vrouw waarbij reizen werden uitgedeeld en boer Frans dacht dat Istanbul betekende dat hij 'piramides ging kieken.'

~ dat je soms niet wist of het goed was, maar wel het beste.

~ dat weekenden volproppen soms nodig was voor de nodige afleiding maar om te merken dat ineens niets gepland te hebben staan ook weleens lekker was.

~ dat die chocolade mousse om die rare garde niet zo handig was om te eten.

~ dat een kindje in mijn groep op een avond aan zijn ouders vertelde dat hij ging trouwen met mij. (Ik wist zelf nog van niets.)

~ dat zelf eens zeggen wat je wilt en niet wilt fijn is, omdat je soms al het gevoel hebt zoveel dingen te moeten.