EN ZO IT HAPPENED,

dat ik in een email tegen mezelf aan het praten was. Dat ik overigens ook niet blond geverfd was. Dat die persoon het even wist. Ik zag het klokje verder veranderen van cijfertjes in het hoekje van mijn scherm. Ik gaapte en was dus moe. Dat veronderstelde ik. Dus.

Maar hoewel ik moe begon te worden, de spieren in m'n lijf gingen dwarsliggen en wilden dalen naar de grond, surfte ik naar de ubercoole vintage website, het alternatief voor de winkel die ooit in hartje Nijmegen gevestigd was en ineens, ineens, het lef had te verdwijnen. Charleston heette het. Ik vertoefde er vaak, al was het alleen maar om de suede jassen te ruiken en de peace t-shirts te zien hangen.

De reden van langssurfen had te maken met het feit dat ik buiten de wind hoorde woeien en de regen tegen de ruiten hoorde kletteren. Het hield maar niet op. Toen ik mijn paraplu wilde opendoen vanmiddag klapte hij zowaar weer dicht. Wegens teveel aan rukwinden was mijn haar ook ineens alle kanten uit gaan staan en was ik binnen no time drijfnat.

Natuurlijk was het erg knus om 's avonds onder je dekentje de wind te horen woeien terwijl je Desperate Housewives zat te kijken met een heel schuin oog want vriendin aan de andere kant van de lijn enzevoorts enzevoorts, maar ik vond toch wel dat als die storm deze week ging aanhouden een geschikte regenjas misschien wel op zijn plaats was. Ik bedoelde, voor schut stond ik toch al met mijn slierten haar langs mijn wangen geplakt en natte ronde plek op mijn aars van een zadel waar ik vergeten was een zakje overheen te doen.

*Gaap.*