MET EEN STOPTREIN VANUIT,

Den Haag leek de trein voort te sjokken. Halverwege stopte hij ook nog. Kwam vanuit het niets een jongen achter me vandaan die in gebrekkig Engels vroeg of 'this Utrecht was.' 'No, not yet.' zei ik. Hij ging weer zitten. Riep nog een keer: 'This is not Utrecht?'
'No. Not yet!' riep ik weer. Ik sloot m'n ogen en leunde tegen het raam.

In de trein van Utrecht naar Den Bosch wilde ik gewoon niets meer in me opnemen en sloot wederom m'n ogen toen drie jonge mensen, twee meiden en een ontzettende donkere jongen met baggy jeans en spierwitte schoenen, trui, zonnebril en pet naast me plaatsnamen. Ze waren luidruchtig. Ze dronken cola, namen alledrie de telefoon op en spraken door elkaar heen. En stopten alledrie hun mobiel weer in hun broekzak.

'Maar weet je wat het is, ik vind het allemaal zo tegenstrijdig, weet je. Ik bedoel, jij gelooft in die energie. Toch? En ik snap nog steeds niet wat je bedoelt met die energie. Ik snap de quantumfysica voor een groot deel, en kan het behapstukken maar die goddelijke energie zit me in de weg. En ik kan niet zoveel met die Secretstuff.'

De jongen gebaarde groots toen hij er even goed voor ging zitten.

'Weet je wat het is, de basis is gewoon this. Alleen als je het echt wilt, dan komt het naar je toe. Als je voelt in jezelf dat je daar alles voor over hebt, om in je dagelijkse leven daarnaar te streven, en te zien dat alles met elkaar verbonden is, dan komt het naar je toe. Example. Ik wil dansen. Toen ik voor Footlocker en Adidas ging dansen en naar America ging, kwam dat niet voor niets. Daarvoor, daarvoor, nam ik lousy baantjes, maar bij elke ontmoeting, elke dag, elk nieuw ding, wist ik dat ik zou komen waar ik wilde komen.
Ze zeggen toch niet voor niets, 'Hey, ik dacht net aan je.' Ja, daarom loop ik nu voorbij. That's how it works.'

Ik spotte vanaf de ochtend al hartjes. Niet omdat ik op zoek was, maar ze waren er gewoon.

'Dus, het is net zoiets als, je bent bang voor een relatie, en niets gebeurt, maar je laat de angst een beetje achter, zeg maar, dat je dan opeens mensen ontmoet, en dan iemand ontmoet die langer bij je blijft, maar het lukt niet helemaal, en dan ontmoet je steeds vaker nieuwe mensen waarmee er kansen ontstaan.'

Ik had vanmiddag een uitwisseling van glimlach met de kok van Dudok. Alsof ik het voelde keek ik, terwijl J. naar de serveerster liep, achter me, waar de onbekende kok naar me aan het glimlachen was. En ik terug glimlachte. En hij knipoogde.

'You know, it's all about belief! En de een gelooft in God, de ander gelooft in energy. Maar it's all the same. Als je gelooft, in heel je wezen, dat je iets bereiken kan, dan kan je dat. Die Secret zegt dingen als winnen in de loterij maar ik geloof dat niet. It's the smaller things that makes it big!'

Ik genoot. Van een ontzettend mooi treingesprek. Moest glimlachen. Die glimlach kreeg ik er ook niet af. In het schijnsel van het raam met een donkere lucht en allerlei lichtjes buiten, zag ik de donkere jongen, die zijn bril inmiddels afgezet had, naar me kijken. Hij glimlachte terug en leunde voorover.

'If you nolonger believe in yourself and in love, it's just not there...'