HET WAS VERBAZINGWEKKEND STIL,

in de treincoupe. Normaal gesproken hoorde je nog wel enig geklets, het ritselen van krantjes en mensen die opeens een niesje of een hoestje proestten.

'Wat is het hier stil!' riep de conducteur, toen hij met zijn enorme gewicht aan donkerblauwpak de tussendeur opende en de treincoupe binnenstapte. Hij had zijn kaartjesknipper al in zijn hand, klaar om te beginnen.

'We luisteren naar een telefoongesprek van die mevrouw daar.'

De passagier, een man met grijs piekhaar, wees naar het volgende tussenstuk, waar een jonge vrouw met donkere krullen een meisjesachtig mobieltje aan haar ene oor hield terwijl ze met haar andere hand haar inklapfiets probeerde recht te houden.

'Het is inderdaad raar ja, dat de vader dan al meteen aan het werk moet, en zij wel een paar maanden zwangerschapsverlof krijgt.'

...

'Nou, ze dacht dat het wel mee zou vallen, die bevalling, maar het heeft uiteindelijk dertien uur geduurd. En ze scheurde ook nog in. Ja, echt. Ze moest ook nog naar het ziekenhuis.'

...

De conducteur fronste zijn wenkbrauwen, vergat kaartjes te controleren en liep naar de mevrouw toe.

'Is het een hele bevalling?' vroeg hij heel hard.

Ze begreep het niet. Ze vroeg wat hij bedoelde, waarop hij antwoordde dat iedereen mee kon luisteren naar haar telefoongesprek. Hij wees naar achter waar gros van de mensen belangstellend langs de leuning van hun stoel het tussenstuk in keken.

Hij liep door, de conducteur. Men gniffelde nog maar eens toen de jonge vrouw tegen haar gesprekspartner zei:

'Nee, ik zit in de trein. Ze luisteren hier allemaal het gesprek af! Ja, belachelijk he!