OVER DE ONVERSCHILLIGHEID,

en de resetknop.

Hij klonk aangedaan. Vertelde rustig zijn verhaal met een veelvoud aan zuchten en tussendoor nippend aan een sigaret, wolkjes blazend, en spelend met as in de asbak.
Hij wilde mijn mening. Mijn eerlijke mening. Kort door de bocht mocht. Straight up.

Wat ik ervan vond dat hij afspraakjes maakte met meisjes. Leuke, spontane meisjes. Los. Lekker. Ongedwongen. Vrij. Maar een meisje, dat meisje dat los leek en vrij, bleek niet makkelijk maar moeilijk. Hij wreef over zijn voorhoofd. 'Ik ben altijd eerlijk. Altijd.'

Maar ook al was je eerlijk, dan nog kon je breken wat eerst uit porselein gemaakt was en misschien tussendoor gevallen was en weer gelijmd.

'Wat is moeilijk?' vroeg ik.

Moeilijk was steeds de aanwezigheid van die persoon. Bellen en vragen hoe het ermee was. Onverwachts langskomen.

'Interesse tonen?' vroeg ik.

'Ja, maar ik vertelde haar dat ze dat niet zoveel moest doen. Na een paar dagen nam ik wel weer contact met haar op.'

Er ontschoot me een ietwat cynische lach.

'Mijn mening?'

Ik zag zijn pijn. In zijn ogen. Voelde vertwijfeling. De wirwar aan emoties daaronder. De gesplitstheid van karakters. Enerzijds zo meelevend, hartelijk en gewetensvol. Anderzijds egocentrisch, ondoordacht en harteloos.

'Ik ga ermee stoppen.' zei hij na een tijdje.

'Waarmee?' vroeg ik me verbaasd af.

'Met roken.'