dat mijn hoofd herinneringen opdrong zo van de diepte naar de oppervlakte.
Het was 1997 en ik limpte met m'n rechterbeen door drukke slurfen en hallen van een vliegveld in Memphis Tennessee. Er werd door grote, forse mannen in pakken, met boze blikken, bagage gecheckt en moesten mensen met hun groene ingevulde lijstjes nogmaals uitleggen what
Twee dagen ervoor wilde ik in Den Bosch een trein halen toen ik omver gelopen werd, op een overvolle roltrap, door een meisje met een volle sporttas, waardoor ik mijn knie in de uiteinden van lelijke roltrappinnen liet vallen. Het deed pijn, maar ik stond weer op, hinkte naar de trein, en ging met pijn vertrokken gezicht zitten en blies uit.
Mijn spijkerbroek was open, mijn knie vertoonde een diep gat en iedereen om me heen zag bloed. De huisarts wilde rond vijf uur eigenlijk naar huis en hechtte het gat zonder verdoving. (Ik weet nu hoe het voelt om een piercing te laten zetten, maar dat geheel terzijde.)
Een grote forse meneer in pak wenkte me zonder enige vertoon van emotie.
Ik haalde mijn wenkbrauwen op en deed een you talkin' to me? Hij vond het allerminst grappig, werd zelfs een tikje ongeduldig. Ik moest mijn koffer op de band leggen.
Terwijl de meneer met enorme joekels van handen de rits opende en mijn spullen doorzocht haalde hij een flesje eau de toilette tevoorschijn.
'What is this?'
Ik keek hem met knipperogen aan. Wat dacht hij nou?
'It's perfume, Sir. And it smells really, really, REALLY good! Wanna try?'
Hij was me beu. Dat was ook de bedoeling. Hij liet het dichtritsen van mijn koffer aan mij over. Keek zwaar verveeld. Ik dacht nog een vleugje glimlach ergens te bespeuren maar dat zou ik ook ingebeeld kunnen hebben.
Mannen in dat soort pakken geven me spontane uitslag. Het gevoel dat deze mensen een soort van macht over me zouden kunnen hebben, namens Law and Order, maakt dat ik me behoorlijk recalcitrant gedragen kan. Het gaat dan ook helemaal vanzelf.
I just can't help it!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten