in een diepgaand gesprek met een wijs mens. Zo'n gesprek gaat, net als de rook van een rokerige ruimte, in je kleding zitten en neem je mee naar huis.
Het onderwerp ging over loslaten. Dat mensen soms dingen, gevoelens en herinneringen meenemen en vasthouden. Want met het vasthouden hou je het bekende vast. En vasthouden was het antoniem voor loslaten.
'Maar hoe laat je dan los?' vroeg ik haar. Voor mij (soms) ook een herkenbaar probleem. Soms had je zoveel ergens in geinvesteerd, zoveel gegeven, zoveel gehoopt, zoveel gedaan dat een einde, dat (soms) toch wel te verwachten was, alsnog als een mokerslag doeltrof. Alsof een klok bleef tikken op dezelfde tijd; zijn wijzers niet vooruit konden. Als een herhaalde hapering.
'Heb je ooit weleens spanning in je lijf?' vroeg ze ineens.
Ja, dat had ik weleens.
'Een soort zelfde spanning als het vasthouden van de rillingen in je lijf. Zoals je weleens buiten moet wachten in de vrieskou in je dikke winterjas maar je lijf niet kan stoppen met rillen. Als je tegen jezelf zegt dat je de spanning loslaat, de kou in dit geval, dan voelt je lichaam zich rustig worden. Je laat het los.'
Dat gaf bij mij een ahaaa moment.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten