waarin ik met interesse en ingehouden plezier luisterde,
was ik net te laat met reageren op het klikken van een fototoestel schuin tegenover me. Mijn impulsieve reactie was wegduiken achter mijn handen. Ik werd zelfs een beetje boos. Een soort van lichte paniek maakte zich van me meester. Het verwarde me altijd. Dat onvoorspelbare.
Ik keek ernaar. Ik keek ernaar en fronste mijn wenkbrauwen. Het was alsof ik met andermans ogen keek naar wat voor me lag.
Met het insmeren van mijn gezicht 's morgens vroeg, een handeling waarbij ik nauwelijks bezig was met het bestuderen van lijnen en trekken in mijn gezicht, smeerde ik beetje creme als een ongedwongen handeling wrijvend over sproeten en huid.
Ik lijk steeds meer op mijn moeder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten